روستاهاي كشور چه زماني آباد مي‌شود؟

تاريخ : 1399/07/23

خلاصه :

نقطه شروع برنامه‌ريزي روستايي، بايد مردم ساكن و به خصوص جوانان روستا باشند.  روستاهاي كشور زماني آباد مي‌شوند كه اهالي روستا خود را مسئول آباداني روستا بدانند.



به گزارش پايگاه اطلاع رساني مركز اقتصاد مقاومتي حامي، امروزه بسياري از برنامه‌هاي اجرايي در كشورها بر مبناي مشاركت جامعه طرح‌ريزي مي‌شود. مشاركت از مهمترين عناصر در برنامه‌ريزي است لذا مهمترين شان مشاركت مردم در حوزه‌هاي مختلف اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و سياسي؛ مشاركت در برنامه‌ريزي و مسائل مرتبط با آن به‌شمار مي‌رود. بر اين اساس عموم كارشناسان معتقدند كه مشاركت مردم روستايي اساس موفقيت هر طرح توسعه و پيشرفت روستايي است.



*منابع انساني روستا، اصلي ترين ثروت



مهم‌ترين و اصلي‌ترين ثروت روستا، اهالي آن روستا هستند نه منابع و دارايي‌هاي فيزيكي. بستر پيشرفت روستاها حضور روستائيان در عرصه‌هاي روستا است. مشاركت و ايفاي نقش روستائيان، باعث توانمندي و بروز استعدادهاي نهفته‌ي بومي روستائيان مي‌شود. هدف از مشاركت، عامليت روستائيان در آباداني روستا و كشور است. به بيان ديگر، مشاركت روستاييان در طرح‌هاي پيشرفت روستايي علاوه بر طراحي برنامه‌ها، شامل حضور در مراحل مطالعات، هدفگذاري، سياستگذاري، ارزيابي، تأمين منابع، اجرا، بهره‌برداري، نظارت و ارزشيابي نيز مي‌شود.



تجربه‌ي بسياري از كشورهاي در حال توسعه از جمله ايران نشان مي‌دهد كه برنامه‌ريزي آمرانه و از بالا به پايين، در بيشتر موارد دستاورد مطلوبي نداشته و همواره با زيان همراه بوده است. برنامه‌هاي بدون پشتوانه مردمي، قابليت و ضمانت اجرايي لازم را ندارد. در يك فرايند مشاركت كامل؛ روستاييان با ابراز عقيده و بيان نظرات خويش كارگردان و بازيگر اصلي صحنه زندگي جامعه خود خواهند بود. مشاركت آحاد اين جامعه باعث مي‌شود تا افراد با برنامه‌ها و عناصر جديد احساس بيگانگي نكنند و طرح و محصول به دست آمده را از آن خود بدانند و در نگهداري و پويايي آن بيشترين همكاري را داشته باشند.



*برنامه ريزي براي امور زندگي روستاييان بايد به خودشان واگذار شود



تاكنون نبود فرهنگ مشاركت در سازمان‌هاي دولتي، مانع از موفقيت برنامه‌هاي روستايي شده است. هرچه مشاركت محدودتر باشد، هزينه و آسيب‌پذيري طرح‌هاي روستايي افزايش مي‌يابد و فقدان مشاركت، كارآمدي طرح‌ها را تا مقدار زيادي كاهش مي‌دهد. مشاركتي نبودن طرح‌هاي روستايي سبب كاهش اعتماد عمومي و سرمايه اجتماعي در روستاها مي‌شود و از پويايي و حيات زندگي روستا مي‌كاهد. واسپاري مسئوليت‌هاي اجتماعي و تفويض امور زندگي روستائيان به خودشان، سبب حفظ جمعيت روستا و مانع از بروز پديده مهاجرت اجباري خواهد شد.



مشاركت صرفا به معناي حضور فيزيكي روستاييان در طرح‌هاي تهيه شده توسط ديگران نيست. بلكه روستاييان بايد خودشان نقشه و برنامه‌هاي پيشرفت روستايي طراحي و اجرا كنند. در واقع، نقطه شروع برنامه‌ريزي روستايي، بايد مردم ساكن و به خصوص جوانان روستا باشند و اين تا زماني كه يك برانگيختگي جمعي درون اهالي روستا شكل نگيرد محقق نمي‌شود. روستاهاي كشور زماني آباد مي‌شوند كه اهالي روستا خود را مسئول آباداني روستا بدانند.